شعر علی اکبر افضلی برای امام حسن عسگری(ع) (میلاد)

باز در هشت ربیع الثانی آمد گوهــــــــــــــــــــــری

چون دوازده اختر دیگر گرامی رهبــــــــــــــری

از امام هادی واز مادری همچون حُدَیــــــــــــــــــث

زاده شد نوری دگر از تیره ی پیغمبــــــــــــــــری

دارد او از مرتضی صدها نشان در برتــــــــــــــــــری

زهد و تقوا ، حُسن و ایمان ، حلم و نیكو منظری

نام او باشد حسن معصوم و عاری از گنــــــــــــــــاه

پیشوای یازدهم یعنی امام عسكـــــــــــــــــــــری

گویی او در این زمان یك مجتبای دیگـــــــــــــر است

بر محمد میگذاریم صحــــــــــــــــــت این داوری

هست او ابن الرضا و خصلت او احمـــــــــــــــــــدی

راه او راه حسین ومكتب او جعفــــــــــــــــــــری

در عبادت همچو سجادست زین العابــــــــــــــــــدین

عالم و در علم و دانش همتراز باقـــــــــــــــــــری

جود و بخشش را بود بی شك  به همتای جــــــــواد

موسی كاظم بود الگوی او در صابــــــــــــــــــری

شد زمیلادش جهانی غرق شادی و ســــــــــــــرور

مسلمین تبریك باد این افتخار و ســــــــــــــــروری

این غزل هر چند ناچیز است من نالایقـــــــــــــــــم

تا بگویم وصف او را با زبان شاعـــــــــــــــــــــری

هرچه می خواهی تو امشب شیعه از مهدی بخواه

 چونكه عیدی می دهد امشب همای سامــــــــــــــری

شعر سیدرضا موید برای حضرت هادی(ع)

ای در سپهر مجد و شرف ، رويت آفتاب 

در بزم ما بتاب و رخ از دوستان متاب 


از پا فتاده ايم، ز رحمت تو دست گير 

ما را كه دل ز آتش داغت بود كباب 


جمعيم ما و ليك پريشان به ياد تو 

وز ما شكسته تر دل زهرا و بوتراب 


يا هادی المضلـّين ، كز مردم ضلال 

جسمت در التهاب و روانت در التهاب 


تو آفتاب عالمی و از افول تو 

افتاده است در همه ذرات انقلاب 


ای آيت توكل و ای آيه ی رضا 

ديدی جنايت از متوكل تو بی حساب 


گاهی دهد مكان تو در بركة السّباع 

گاهی درون محبس دشمن به پيچ و تاب 


تو زاده ی بزرگ جوانان جنّتی 

ای از ستم شهيد شده در گه شباب 


آن شربتی كه داد به اجبار دشمنت 

گويا شرنگ مرگ بــُد و آتش مذاب 


كاتش به جسم و جان تو پروانه سان فتاد 

وز سوز زهر جسم تو چون شمع گشت آب 


ای بر درت نثار درود ملائـــكه 

امروز بر سلام "مــؤيد" بده جواب